مروری بر مصائب یک ویروس شاد!

اولین تصویری که از دیدن طرح جلد این شماره در ذهنم تداعی شد، تکثیر نفرت برانگیز agent smith در ماتریکس2 بود، بعد این لپ‌های گل انداخته... آخه حق بدین که چهره agent smith خیلی سرد و یخی بود!!!

همه‌مون می‌دونیم که شهرام جزایری خواه، ناخواه تبدیل شده به نماد فساد اقتصادی کشور در این سال‌ها، حتی اگر 90هزار تا مفسد اقتصادی دیگه هم داشته باشیم که برای خودشان ول می‌گردند! به نظر من گرچه این گزارش مطلب تازه‌ای از پشت پرده‌ها را افشا نمی‌کرد، ولی از آن‌جا که با یه نیم نگاه به صفحه یادداشت‌ها، می‌توان از حمایت‌ها مطمئن شد! میشه نشست و با خیال راحت دو صفحه‌ای با کنایه‌های معنادار محمد مهدی رحیمی خوش گذراند! تکه‌های با نمکی که بی حوصلگی ناشی از یک مرور تکراری را تبدیل می‌کند به لحظاتی شاد از مرور سرنوشت کسی که آخرش خودش هم نفهمید که کجای کار اشتباه کرده!

                                                               نوشته شده توسط سه تار

یادداشتی بر گالری/شماره ۱۵۷

کیمیاگر پیچ و مهره ها

 مطلب خانوم حسنی درباره ی ژازه ی هنرمند برایم دو سوال بزرگ ایجاد کرد. نخست اینکه کدام املاء درست است؟ ژازه طبا طبایی یا ژازه تباتبایی؟ البته خود ژازه انگار برایش مهم نبوده که از نظر املائی نامش دقیقاً چگونه نگارش شود ولی باور کنید برای من خواننده خیلی مهم است بدانم! و دوم اینکه در سه پاراگراف آخر متن دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟ لطفاً یکی به من بگوید اینکه "عده ای در گالری _ موزه ی وی را بازکرده و تعدادی از آثار او را سرقت کرده و آنجا را تبدیل به پاتوق خود کرده بودند" دقیقاً چه مفهومی دارد؟

علی الحال خدایش بیامرزد این هنرمند ایرانی را که اگر زنده بود لابد مهمان خوبی برای صفحه ی مهمان هفته می شد. مهمانی که لابد از آقا موچول های زمان خودش و آقا موچول های این دوره زمانه (ما) سخن می گفت.

                                                                                                 نوشته شده توسط قانون